Translate site

wtorek, 3 stycznia 2017

System Ratownictwa Medycznego w USA. Na przykładzie dystryktu East Fork w stanie Nevada.

Stopnień złożoności i rozwiązania w systemie ratownictwa w Stanach mogą całkowicie różnić się w zależności od badanego stanu. W pracy bazujemy na przykładnie dystryktu East Fork w hrabstwie Douglas, które z kolei znajduje się w stanie Nevada.




Stopień złożoności bierze się stąd, iż USA to ogromna połać zróżnicowanego terenu. Każdy stan dostosowuje organizacje i koordynacje systemu ratowniczego do swojej specyfiki i zagrożeń.

Generalnie w większości stanów myśląc o pogotowiu ratunkowym, myślimy także o straży pożarnej, gdyż te dwie instytucje są ze sobą ściśle powiązane, co omówimy dokładnie w kolejnych podpunktach.

Żeby swobodnie mówić o dalszych zagadnieniach w tym podpunkcie, na początku trzeba wyróżnić rodzaje wykształcenia medycznego i stopnie ratowników.

Pierwszy stopień to EMT Basic – jest to typowa pierwsza pomoc. Umożliwia podawanie podstawowych leków jak np. Aspiryna, węgiel, glukoza. Szkolenie na ten poziom trwa jeden semestr, i odbywa się w prywatnych szkołach czy College’ach.

Drugi stopień to EMT Advanced. Dochodzi tutaj więcej leków, umiejętność wkłuć (ciekawostka: umiejętność iniekcji kursanci ćwiczą i zaliczają na sobie nawzajem) i podawania leków/kroplówek dożylnie oraz podstawy EKG. Trwa ono pół roku, i żeby je zacząć trzeba mieć ukończony wcześniejszy poziom EMT-Basic.

Trzeci najwyższy stopień – EMT Paramedic. Uczona jest tutaj znajomość jeszcze większej ilości leków, zaawansowane procedury i zabiegi chirurgiczne i pełne EKG. Szkolenie teoretyczne trwa 546 godzin, praktyka na SOR 302 godziny i praktyka w karetce 480 godzin. Całość zajmuje ok. 14 miesięcy.

System w stanie Nevada opiera się na dwóch instytucjach – Straży Pożarnej i Pogotowia Ratunkowego, które tworzą jedność. Karetki pogotowia stacjonują w jednym budynku ze Strażą.


Zespół ratownictwa składa się z dwóch osób - jednego EMT Advanced i jednego EMT Paramedic. Dodatkowo w omawianym dystrykcie każdy wóz strażacki sklasyfikowany jest jak pojazd ALS, co sprawia, że w każdym wozie strażackim dwóch strażaków jeździ jako zespół ratownictwa, z takimi samymi stopniami i uprawnieniami jakie obowiązują w karetkach.

Dzięki temu rozwiązaniu przy niedostępności karetki, do wezwań medycznych dysponowane są także samochody straży pożarnej. W wielu stanach jest to już na tyle powszechne rozwiązanie, że większość samochodów straży pożarnej ma nawet osobny przedział medyczny z noszami za kabiną załogi, a już wszystkie wozy strażackie mają wyposażenie odpowiadające karetce pogotowia.


Działa to również w drugą stronę - w karetkach oprócz sprzętu medycznego są przewożone aparaty ochrony układu oddechowego, ubrania specjalne i uzbrojenie osobiste dla strażaków. Połączenie tych dwóch środowisk jest na tyle ścisłe, że strażacy z wykształceniem medycznym na wyżej wymienionym poziomie mogą w trakcie służby pełnić dyżur w karetce, a ratownicy po ukończeniu akademii pożarniczej mogą jeździć w wozach bojowych straży.

Wyznawana jest zasada „Każdy strażak medykiem, każdy medyk strażakiem.”

W karetkach nie jeżdżą lekarze – zespoły mają jednak ciągły kontakt z lekarzem dyżurnym poprzez radio, i podobnie jak w Polsce część leków i procedur można wykonywać dopiero po konsultacji z lekarzem. Tutaj jednak znowu wchodzą różnice między dystryktami – Każdy dystrykt może wprowadzić swoje niezależne ustalenia co do leków i procedur jakie można wykonywać samemu, a jakie po konsultacji i lista ta wcale nie musi się zgadzać z ustaleniami odgórnie narzuconymi przez departament.

W omawianym hrabstwie istnieje odpowiednik polskiego LPR-u. Podobnie jak w Polsce, tutaj obsługują je prywatne firmy. Istnieją dwie zasady co do obowiązkowej dyspozycji helikoptera.

- Pierwsza z nich to wypadek komunikacyjny, który wydarzył się przy prędkości 40 mil na godzinę i wyżej. W takiej sytuacji załoga helikoptera jest automatycznie alarmowana, lecz nie podrywana do lotu. Śmigłowiec czeka wtedy z odpalonym silnikiem i w pełnej gotowości na lądowisku.

- Druga taka sytuacja to udar krwotoczny, gdzie obowiązuje ten sam schemat działania.

Bazy helikopterów mają swoją osobną dyspozytornię, która jest w ciągłym kontakcie z dyspozytornią główną, którą szerzej omówimy w następnym podpunkcie.

Jest parę specyficznych rozwiązań, usprawniających pracę systemu, ale najważniejszy, i zarazem najskuteczniejszy z nich to organizacja pracy ochotników. Działa to na zupełnie innej zasadzie niż w Polsce. Żeby zostać strażakiem lub ratownikiem ochotnikiem w Stanach, trzeba się dostać i ukończyć tą samą akademie w przypadku straży, i te same kursy medyczne w przypadku ratowników, co zawodowcy. Sprawia to, że i ochotnicy, i zawodowcy mają dokładnie to samo wykształcenie i uprawnienia. Obowiązują ich też te same normy i godziny szkoleń.

Ratownicy ochotnicy używają tego samego sprzętu i stacjonują w tym samym budynku co zawodowcy, i jeżdżą razem z nimi na akcje. Ochotnik może przyjść na dowolny dyżur, o dowolnej godzinie i dopisać się do obsady dowolnego samochodu bojowego. Wtedy w przypadku wezwania jedzie razem z zawodowcami, którzy są na danej zmianie.

Wszyscy zawodowcy mają skończoną zarówno Akademię Pożarniczą, jak i kursy medyczne do poziomu minimum EMT-Advanced, co sprawia że nie ma stałego podziału, i w zasadzie każdy zawodowiec może pełnić każdą funkcję, zarówno w karetce, jak i w wozie bojowym.

Również w przypadku ochotników obowiązuje wspólny system – jednego dnia można się zapisać jako kierowca wozu bojowego straży pożarnej, a następnego jeździć jako EMT Paramedic w karetce.

Dyspozytornia jest jedna dla wszystkich służb, od policji, straż pożarną, pogotowie gazowe, pogotowie ratunkowe, biuro szeryfa po pogotowie elektryczne itd. Dzięki temu jest możliwość natychmiastowego powiadamiania wielu służb w jednym czasie. Jedynym wyjątkiem jest wspomniana wyżej dyspozytornia helikopterów, która jest jednak w ciągłej łączności z dyspozytornią centralną.

Na terenie dystryktu East Fork są 4 karetki zawodowców, stacjonujące 24/7, oraz 4 osobne karetki ochotników, również stacjonujące w remizach. Sam obszar działania w tym dystrykcie to 1500 km2 i ok. 30 tys. Ludzi.

Autor: Hubert Gawlas

Źródłem większości informacji, a zarazem naszym konsultantem był Maciej Stebel – Polak, mieszkający w USA i pracujący jako strażak-ratownik medyczny. Ukończył Akademię Strażacką, posiada wszystkie kursy medyczne EMT, od Basic po Paramedic. Mieszka w Gardenville, w dystrykcie East Fork w Nevadzie. Jest on też autorem większości zdjęć zawartych w pracy.

Jeśli posiadasz ciekawe, przydatne materiały z Medycyny Ratunkowej i chciałbyś się podzielić z innymi pisz rmparamedic@wp.pl lub priv.   

czwartek, 29 grudnia 2016

System Ratownictwa Medycznego w Irlandii.

W pracy zestawiono najistotniejsze informacje dotyczące organizacji i funkcjonowania systemu ratownictwa medycznego w Irlandii. 


Ratownicy medyczni (ang. Paramedics) i sanitariusze (ang. Emergency Medical Technican) działają na podstawie protokołów PHECC (ang. Pre-Hospital Emergency Care Council). Istotną różnicą miedzy nimi jest zakres kompetencji i umiejętności. Paramedyk (odpowiednik polskiego ratownika medycznego) musi przejść dłuższy okres szkolenia niż EMT.

Narodowe pogotowie ratunkowe (ang. National Ambulance Service) posiada 94 stacje pogotowia w całym kraju, a stacji dyspozytorskich jest 14. Straż Pożarna w Dublinie (ang. Dublin Fire Brigade) sama kształci w swoim ośrodku ratowników medycznych poza ośrodkami narodowego pogotowia ratunkowego. Ochroną osób znajdujących się w nagłym stanie zagrożenia życia w całej aglomeracji Dublina zajmują się strażacy z Dublin Fire Brigade.

Publiczny organ ochrony zdrowia w Irlandii (ang. Health Service Executive) posiada swoje ośrodki pogotowia ratunkowego w całym kraju. Wymagania, które ma spełniać kandydat na ratownika medycznego są zbliżone do obowiązujących w Polsce. Ratownik medyczny musi być zakwalifikowany zgodnie ze standardami ujętymi w PHECC z uregulowaniem EMS – Irish Emergency Medical Service. PHECC prowadzi rejestr osób, które chcą podjąć pracę w pogotowiu.

Osoba, która chce być zakwalifikowana do PHECC musi otrzymać dokument National Qualification Emergency Medical Technology przyznawane przez PHECC14. Pre-Hospital Emergency Care Council to niezależna Rada Opieki w Irlandii, która odpowiada za przestrzeganie norm, szkolenia i edukację w zakresie opieki przedszpitalnej. Rada ta publikuje wytyczne opieki przedszpitalnej.

Wszyscy technicy ratownicy, ratownicy i zaawansowani ratownicy medyczni muszą być zarejestrowani w PHECC aby wykonywać zawód ratownika medycznego.

Szczególnym wymogiem dostania się na studia jest zdanie matury (Leaving Certificate) z matematyki i przedmiotów ścisłych. Kandydat powinien być zdrowy i posiadać dobrą kondycję fizyczną. Ratownik medyczny musi posiadać prawo jazdy kaegorii C1 i nie może być karany.

Program szkoleniowy przewidziany jest na dziesięć miesięcy, a kończy się egzaminem NQMT i otrzymaniem kwalifikacji na poziomie ratownika (sanitariusza). Po pomyślnym zakończeniu egzaminów kandydat przechodzi roczny staż w miejscu wyznaczonym przez pogotowie ratunkowe. Zakończenie stażu kończy się modułami szkoleniowymi i napisaniem projektu.

Ciągły rozwój zawodowy (ang. CPD - Continous Professional Development) jest procesem, który wymaga od ratownika określonej liczby seminariów, kursów aby móc funkcjonować w dalszym ciągu w rejestrze. Każdy poziom ma określony wymóg punktów CPD (ang. Continous Professional Development).

Istnieje sześć poziomów kwalifikacji ustalonych zgodnie z PHECC. Obecnie wszyscy ratownicy medyczni pracujący w Irlandii Południowej w pogotowiu ratunkowym muszą być wyszkoleni do minimum poziomu piątego. Zgodnie z wytycznymi, które są opracowane w oparciu o badania naukowe organem ustanawiającym wytyczne jest PHECC.

Cardiac First Responder: poziom 1 (CFR) są to osoby, które przeszły kurs pomocy przedmedycznej składający się z podstawowych czynności medycznych (Basic Life Support) z naciskiem na resuscytację krążeniowo-oddechową. Oprócz podstawowych czynności medycznych szczególny aspekt szkolenia stanowi obsługa zautomatyzowanego defibrylatora zewnętrznego (AED) .
Occupational First Aider: poziom 2 (OFA) to osoby, które są już przeszkolone w pierwszym poziomie i oprócz BLS oraz obsługi AED, dochodzi do ich zakresu czynności tamowanie krwotoków i zabezpieczanie złamań w pracy (w miejscu pracy wyznaczone są osoby, które taki kurs przeszły).

Emergency First Responder: poziom 3 (EFR) osoby, które zostały intensywnie przeszkolone z zakresu podstawowych czynności medycznych z uwzględnieniem tlenoterapii. Na tym poziomie przewidziano 40 godzin szkolenia i jest zalecany dla funkcjonariuszy publicznych.

Emergency Medical Techican: poziom 4 (EMT) sanitariusz - poziom ten jest idealnym rozwiązaniem dla tych, którzy chcą rozpocząć karierę w służbach ratowniczych. Jest to poziom minimum, który pozwala danej osobie na pracę w ambulansach, ale z bardzo ubogim bagażem czynności medycznych.

Paramedic: poziom 5 (P) ratownik medyczny - wykwalifikowany członek zespołu z uprawnieniami do podawania leków i czynności medycznych. Odpowiednik polskiego ratownika medycznego po dwuletniej szkole policealnej.

Advanced Paramedic: poziom 6 (AP) zaawansowany ratownik medyczny- to osoba, która może wykonywać wszystkie medyczne czynności zgodnie z wytycznymi określanych w CPG 2014 (ang. Clinical Practice Guidelines).

Osoby, które przeszły szkolenie pierwszego stopnia z zakresu podstawowych czynności medycznych (BLS), aż po te, które uzyskały dyplom zaawansowanego ratownika medycznego (AP) powinny stosować się do wytycznych (CPG 2014) według poziomu swoich kwalifikacji, które zostały zestawione poniżej.

Poniższa tabela przedstawia czynności medyczne oraz wykaz leków dopuszczonych przez niezależną organizację (PHECC) odpowiadającą za standardy ratownictwa medycznego na terenie całej Irlandii.


Poniżej przedstawiam wykaz leków zgodnie z Pre-Hospital Emergency Care Council, które ratownik może używać w ambulansie.





Poniżej przedstawiam czynności medyczne jakie może wykonać ratownik medyczny w zależności od poziomu wyszkolenia.


Zestaw czynności dotyczących DRÓG ODDECHOWYCH.



Drugi zestaw czynności dotyczących KRĄŻENIA



Trzeci zestaw dotyczy postępowanie w KRWOTOKACH


Czwarty zestaw dotyczący sposobu PODAWANIA LEKÓW.



Piąty zestaw dotyczy postępowania w urazach (TRAUMA)



Szósty zestaw obejmuje inne czynności.


Siódmy zestaw dotyczy OCENY STANU PACJENTA



Przedstawione wyżej zestawy czynności medycznych stanowią podstawę dla ratowników medycznych w Irlandii. Wytyczne zostały opracowane przez ratowników medycznych i lekarzy, aby pomóc w udzielaniu pomocy przedszpitalnej na najwyższym poziomie. Całość opracowana jest na podstawie wcześniej obowiązujących wytycznych. Jest to kolejny kamień milowy w stronę rozwoju opieki przedszpitalnej w Irlandii.

Jak w większości europejskich krajów, przestrzeganie przez kraje członkowskie Norm Europejskich i wyposażenia ambulansów w pogotowiu ratunkowym w Unii Europejskiej jest całkowicie dobrowolne co oznacza, że nie każde państwo członkowskie musi stosować się do Normy Europejskiej jaką jest CEN EN 1789. Komitet Normalizacyjny jest agencją rządu Unii Europejskiej z członkostwem National Standards Body. CEN 1789 stanowi obecnie standard dla wielu państw Europy, w tym Irlandii.

Nadwozia ambulansów w Irlandii są pomalowane na żółto. Kolor ten został wybrany przede wszystkim dlatego, że jest widoczny dla niemal wszystkich ludzi w każdych warunkach oświetleniowych, w tym dla większości osób z daltonizmem, dla których ani zielony, ani czerwony nie jest widoczny, gdyż widzą je jako odcienie szarości. Systemy ostrzegania stanowią lamy błyskowe rozmieszczone wokół całego pojazdu oraz sygnały dźwiękowe o odpowiednim natężeniu mierzonym w decybelach.



Wszystkie ambulanse powinny być oznakowane z uwzględnieniem wzoru „szachownicy”, zastrzeżonego dla poszczególnych służb. Ponadto, wszystkie litery na pojeździe muszą silnie odbijać światło w celu zwiększenia widoczności pojazdu w każdych warunkach pogodowych. Kombinacja tych kolorów nie jest przypadkowa. W warunkach nocnych zielony jest jednym z najbardziej widocznych kolorów, co zwiększa bezpieczeństwo jazdy dla pojazdów pogotowia ratunkowego.

Norma CEN 1789, która została przyjęta przez Irlandię Południową jest znacznie zróżnicowana w innych państwach członkowskich. Większość państw członkowskich przyjęła standardy dotyczące oznakowania pojazdów, a tylko nieliczne jak Wielka Brytania, Irlandia, Szwecja w pełni przyjęły kolor oraz system ostrzegania i liberii dla tych pojazdów. Aby jeszcze bardziej skomplikować sprawy, niektóre kraje przyjęły pewną część standardów tożsamości wizualnej np. szachownicę, ale nie wszystkie. Norwegia, która nie jest członkiem Unii Europejskiej przyjmuje pewne elementy norm; to na przykład karetki pomalowane na żółto jak w Anglii. Stopień zgodności z normą stanowi świadomy wybór w poszczególnych krajach.

Średnia roczna płaca ratowników medycznych w Irlandii jest uwarunkowana rodzajem zatrudnienia, doświadczenia w latach pracy i poziomem wykształcenia. Kierownik zespołu zarabia od 30 000 do 42.000 tys.€. (123 447,00 PLN - 172 825,25 PLN). Po przepracowanych nadgodzinach pracownikowi również przysługuje dodatek do wypłaty miesięcznej. Wynagrodzenie jest uzależnione od różnego typu szkoleń prowadzonych do podwyższenia stopnia z ratownika na ratownika zaawansowanego zasługującego na dodatek 9.000 tys. € (37 034,10 PLN) na rok. Wynagrodzenie ratowników w Irlandii waha się zatem w zależności od kwalifikacji.




Zatrudnienie ratowników medycznych za granicą jest bardziej stabilne niż w Polsce. W Irlandii wymiar godzinowy nie może przekraczać więcej niż 40 godzin tygodniowo. Dodatkowe premie przyznawane są za stopień służbowy, a ponadto ratownicy medyczni otrzymują dodatki rodzinne, premie za staż pracy w zawodzie czy pracę w dni świąteczne. W Polsce ratownicy medyczni coraz częściej są zatrudniani w oparciu o umowy czasowe, nie dające poczucia stabilności zawodowej.

Autor: Ratownik Medyczny Szymon Hura 

Jeśli posiadasz ciekawe, przydatne materiały z Medycyny Ratunkowej i chciałbyś się podzielić z innymi pisz rmparamedic@wp.pl lub priv.   

sobota, 17 grudnia 2016

Częstoskurcz z wąskimi zespołami QRS postępowanie przedszpitalne wg ERC 2015

Pierwszym krokiem podczas oceny częstoskurczu z wąskimi zespołami QRS jest ocena jego miarowości.



Najczęstszymi postaciami częstoskurczu z wąskimi zespołami QRS są:

Tachykardia zatokowa

Tachykardia zatokowa jest częstą fizjologiczną odpowiedzią organizmy między innymi na wysiłek fizyczny lub niepokój. W przebiegu choroby stan ten może wynikać z odpowiedzi na wiele bodźców takich jak ból, gorączka, anemia, utrata krwi, niewydolność krążenia. Leczenie zawsze powinno być przyczynowe inne próby zwolnienia tachykardii zatokowej pogorszą stan chorego. 

Częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo -  AVNRT) i częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy -  AVRT  (napadowy SVT)

AVNRT jest najczęstszą postacią napadowego SVT. Występuje on często u osób bez innych schorzeń mięśnia sercowego i stosunkowo rzadko w okresie około zatrzymania krążenia. W zapisie EKG obecny jest częstoskurcz z wąskimi zespołami QRS, często bez widocznej aktywności przedsionków. Częstość tego rytmu przekracza zwykle typową częstość dla rytmu zatokowego w spoczynku 60-120/min. Przebieg zaburzenia jest zazwyczaj łagodny chyba że towarzyszy mu dodatkowo strukturalne uszkodzenie serca lub choroba niedokrwienna.

Tachykardia przedsionkowo – komorowa ze zjawiskiem re – entry (AVRT) występuje u pacjentów z zespołem WPW i z reguły przebiega również łagodnie jeżeli nie współtowarzyszy temu inna strukturalna choroba serca. Częstym typem AVRT jest regularna tachykardia z wąskimi zespołami QRS bez widocznej aktywności przedsionków w zapisie EKG.

Trzepotanie przedsionków z regularnym blokiem przedsionkowo – komorowym (często blok 2:1)

Trzepotanie przedsionków z regularnym blokiem przedsionkowo – komorowym (często blok 2:1) generuje często skurcz z wąskimi zespołami QRS gdzie trudna może być jednoznaczne stwierdzenie aktywności przedsionków czy fali trzepotania. W konsekwencji może ono być początkowo trudno do odróżnienia od AVNRT i AVRT. Kiedy trzepotaniu przedsionków z blokiem 2:1 lub nawet 1:1 towarzyszy blok odnogi pęczka Hisa, generowany częstoskurcz z szerokimi QRS może być trudny do odróżnienia od VT. Leczenie tego rytmu jako VT najczęściej będzie skuteczne lub doprowadzi do zwolnienia czynności komór i umożliwi właściwą identyfikację rytmu.

Najbardziej typowy obraz trzepotania przedsionków to rytm częstoskurczu przedsionków około 300/min a więc przy obecności bloku 2:1 będzie obecna tachykardia około 150/min. Znacznie szybsze rzadko są wywoływane przez trzepotanie przedsionków z blokiem 2:1.

Leczenie miarowego częstoskurczu z wąskimi zespołami QRS


W przypadku niestabilnego pacjenta u którego rozwinęły się objawy niewydolności związane z arytmią, należy wykonać kardiowersję elektryczną. Uzasadnione jest podanie niestabilnym pacjentom adenozyny w czasie, gdy przygotowuje się kardiowersję, jakkolwiek nie należy opóźniać jej wykonania, jeśli adenozyna nie przyniesie pożądanego efektu. 

Kiedy pacjent jest stabilny należy postępować w poniżej przedstawiony sposób.

Rozpocznij od stymulacji nerwu błędnego . Masaż zatoki tętnicy szyjnej i próba Valsalvy są skuteczne w jednej czwartej przypadków napadowego SVT. Masaż zatoki tętnicy szyjnej powoduje stymulacje baroreceptorów, co zwiększa napięcie nerwu błędnego i zmniejsza aktywność układu sympatycznego, prowadząc w konsekwencji do zwolnienia przewodnictwa w węźle AV.
-----------------------------------------------------------------
Masaż zatoki tętnicy szyjnej polega na zastosowaniu ucisku na tętnicę szyjną na wysokości chrząstki pierścieniowatej i wykonania okrężnych ruchów masujących przez około 5 sekund. W przypadku braku reakcji należy wykonać stymulację po przeciwnej stronie. Unikaj masażu zatoki tętnicy szyjnej, jeśli obecna jest blaszka miażdżycowa: pęknięcie blaszki miażdżycowej w tej okolicy może spowodować zator i w konsekwencji zawał mózgu. 



-----------------------------------------------------------------
Próba Valsalvy (nasilony wdech przy zamkniętej głośni) w ułożeniu na plecach może być najbardziej efektywną techniką. Praktycznym sposobem jej wykonania unikając przedłużonego wyjaśniania procedury może być poproszenie pacjenta o próbę nadmuchania 20 ml strzykawki tak aby przesunął się tłok. Należy wykonać zapis EKG (preferowany zapis wieloodprowadzeniowy) podczas każdej próby stymulacji nerwu błędnego. U pacjentów z trzepotaniem przedsionków dojdzie często do zwolnienia czynności komór i uwidoczni się fala trzepotania.

                                                                 Próba Valsalvy

                                                                  Próba Valsalvy
-----------------------------------------------------------------


Jeśli arytmia nadal się utrzymuje i nie jest to trzepotanie przedsionków zastosuj adenozynę. Dawka 6 mg powinna być podana jako szybki, dożylny bolus. Podczas każdorazowej podaży leku zalecane jest wykonanie zapisu EKG (preferowany zapis wieloodprowadzeniowy). Jeżeli dojdzie tylko do przejściowego zwolnienia czynności komór, poszukaj aktywności przedsionków: trzepotania przedsionków lub innego częstoskurczu przedsionkowego i odpowiednio je lecz. W przypadku braku odpowiedzi na 6 mg adenozyny należy podać kolejny bolus 12 mg, gdy nadal brak reakcji – jeszcze jedną dawkę 12 mg. Powyższa strategia przerywa 90-95% nadkomorowych zaburzeń rytmu. 
-----------------------------------------------------------------
Zastosowanie Adenozyny w Zespole Ratownictwa Medycznego Podstawowym - OPIS PRZYPADKU 1 - link:

https://www.facebook.com/notes/ratownictwo-medyczne-%C5%82%C4%85czy-nas-wsp%C3%B3lna-pasja/zastosowanie-adenozyny-w-zespole-ratownictwa-medycznego-podstawowym-opis-przypad/1832267107005662

Przypadek 2 efekt zastosowania Adenozyny.




Film/fot : Podanie 6 mg Adenozyny.

-----------------------------------------------------------------
Pozytywne efekty stymulacji nerwu błędnego lub użycia adenozyny wskazują na to że był to najprawdopodobniej epizod AVNRT lub AVRT. Takich pacjentów należy nadal monitorować pod kątem dalszych zaburzeń rytmu.

Nawroty arytmii lecz adenozyną lub dłużej działającymi lekami blokującymi przewodnictwo przedsionkowo – komorowe np. werapamil (isoptin, lekoptin)

Jeżeli adenozyna jest przeciwwskazana lub nie przerywa miarowego częstoskurczu z wąskimi zespołami QRS (bez potwierdzenia że mamy do czynienia z trzepotaniem przedsionków) należy podać bloker kanału wapniowego np. werapamil (isoptin, lekoptin), diltiazem, betaloc.

Sposób podawania leku. 

Aby zapewnić dotarcie do układu krążenia, produkt należy wstrzyknąć bezpośrednio do żyły
lub do cewnika żylnego. Jeśli produkt podaje się do cewnika żylnego, wstrzyknięcie należy wykonać możliwie najbardziej proksymalnie, a po podaniu natychmiast przepłukać cewnik 0,9% roztworem chlorku sodu. Jeśli podawanie następuje do żyły obwodowej, należy zastosować kaniule o dużym świetle. Należy monitorować czynność serca i ciśnienie tętnicze pacjenta. Pacjentom, u których w trakcie leczenia wystąpił blok przedsionkowo-komorowy dużego stopnia, nie należy podawać kolejnych dawek produktu.

źródło: ERC 2015, Charakterystyka Produktu Leczniczego Adenocor (adenozyna)